Το 2025 δεν ήταν απλώς μια δύσκολη χρονιά. Ήταν μια χρονιά απώλειας. Μια χρονιά που σημάδεψε τη ζωή μου με τον πιο σκληρό τρόπο, γιατί μου πήρε τον αδερφό μου. Τίποτα δεν σε προετοιμάζει για έναν τέτοιο αποχαιρετισμό. Καμία λέξη δεν είναι αρκετή, καμία σκέψη δεν μπορεί να μαλακώσει πλήρως τον πόνο, καμία μέρα δεν μοιάζει ίδια μετά.
Υπήρξαν στιγμές που ο χρόνος έμοιαζε να σταματά. Άλλες που κυλούσε ανελέητα, χωρίς να ρωτά αν μπορώ να τον ακολουθήσω. Το 2025 με δίδαξε τι σημαίνει απουσία, σιωπή, κενό. Μου έμαθε πόσο εύθραυστη είναι η ζωή και πόσο βαθιά μπορεί να ριζώσει η αγάπη, ακόμη κι όταν ο άνθρωπος που την ενέπνευσε δεν είναι πια εδώ.
Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σκοτεινή διαδρομή, έμαθα και κάτι άλλο: ότι η μνήμη δεν είναι μόνο πόνος — είναι και δύναμη. Ότι όσοι αγαπήσαμε πραγματικά συνεχίζουν να υπάρχουν μέσα μας, στις σκέψεις, στις συνήθειες, στις μικρές καθημερινές στιγμές που τους κουβαλούν σιωπηλά. Ο αδερφός μου δεν είναι πια δίπλα μου, αλλά είναι μέρος του τρόπου που βλέπω τον κόσμο.
Αφήνω λοιπόν το 2025 πίσω όχι με θυμό, αλλά με σεβασμό. Ήταν μια χρονιά βαριά, δύσκολη, καθοριστική. Μια χρονιά που με λύγισε, αλλά δεν με εξαφάνισε. Μια χρονιά που με ανάγκασε να σταθώ απέναντι στον πόνο και να τον αναγνωρίσω, χωρίς να τον αρνηθώ.
Το 2026 θέλω να το κοιτάξω αλλιώς. Με περισσότερη κατανόηση για τον εαυτό μου. Με λιγότερη ενοχή για τις στιγμές που θα χαμογελάσω ξανά. Με αισιοδοξία όχι αφελή, αλλά γενναία — αυτή που γεννιέται όταν έχεις περάσει μέσα από το σκοτάδι και επιλέγεις, συνειδητά, να στραφείς προς το φως.
Δεν ξεχνώ. Προχωρώ. Και μέσα σε κάθε βήμα προς το αύριο, κουβαλώ την αγάπη που δεν χάνεται ποτέ.
Βάλια Αμπατζή δημοσιογράφος
Ιδιοκτήτρια Βόλτα στην Τρίπολη
Δημοσίευση σχολίου