Η Τρίτη ηλικία ονομάζεται συχνά ‘’χρυσή’’, ίσως γιατί φαντάζει ως μία
περίοδος ελευθερίας, ξεκούρασης και σοφίας. Είναι τα χρόνια μετά τους αγώνες
της δουλειάς, της οικογένειας, των υποχρεώσεων. Κι όμως, για πολλούς
ηλικιωμένους, αυτά τα χρόνια δεν είναι τόσο χρυσά. Είναι χρόνια σιωπής. Χρόνια
όπου η μοναξιά γίνεται καθημερινός σύντροφος και η λήθη της κοινωνίας πιο
βαριά από τα γηρατειά.
Πόσοι παππούδες και γιαγιάδες κάθονται ώρες ατελείωτες σε έναν
καναπέ, ακούγοντας το ρολόι να χτυπά, χωρίς να χτυπήσει ένα τηλέφωνο, χωρίς
μια αγκαλιά, χωρίς μία επίσκεψη; Πόσοι περνούν τις μέρες τους με μόνη παρέα
μια φωτογραφία στο ράφι ή μία ανάμνηση από τότε που το σπίτι ήταν γεμάτο
φωνές;
Η μοναξιά στην τρίτη ηλικία δεν είναι μόνο συναισθηματική. Είναι
κοινωνική εγκατάλειψη. Είναι το να μην έχεις με ποιον να μιλήσεις, να μοιραστείς
τον πόνο ή τη χαρά. Είναι το να αισθάνεσαι ‘’περισσευούμενος’’, αόρατος. Και
όμως, αυτοί οι άνθρωποι είναι οι ρίζες μας. Οι αγώνες τους έχτισαν το παρόν
μας. Έχουν ακόμα να δώσουν πολλά.
Αν θέλουμε πραγματικά να μιλάμε για ‘’χρυσά χρόνια’’, τότε οφείλουμε ως
άτομα και ως κοινωνία να δώσουμε φωνή στους ηλικιωμένους. Να τους
ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ, να τους ΣΕΒΑΣΤΟΥΜΕ, να τους ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ. Να τους κάνουμε να
νιώσουν πως η παρουσία τους έχει αξία.
Μια επίσκεψη, ένα τηλεφώνημα, ένας περίπατος μαζί τους, ένα χαμόγελο
μπορεί για εμάς να είναι κάτι μικρό για εκείνους όμως, είναι όλος ο κόσμος.
Χρυσά χρόνια είναι αυτά που γεμίζουν με ΑΓΑΠΗ.
Ας τους τη προσφέρουμε. Γιατί τους τη χρωστάμε.
Ελένη Γιαννουσοπούλου
Μέλος Ομάδας Δημοσιογραφίας ΚΑΠΗ Τρίπολης
Αρθρογράφος
Δημοσίευση σχολίου