Η #ΝΤΡΟΠΗ ΤΩΝ 60 #ΕΥΡΩ
- Όταν #ένας 92χρονος #πληρώνει για να #πάρει τη #σύνταξή του.
Υπάρχουν στιγμές που δεν χρειάζονται στατιστικές και μεγαλόστομες αναλύσεις.
Χρειάζεται μόνο ένα τηλεφώνημα.
Σήμερα, 12 Αυγούστου 2026, με πήρε ένας συνάδελφος, συνταξιούχος, 92 ετών και ανήμπορος, από τη Στεμνίτσα.
Βρήκε το τηλέφωνο του Συλλόγου στην ατζέντα που του είχε ταχυδρομήσει ο Σύλλογος τον Δεκέμβριο του 2025 και την παρέλαβε σήμερα !!!! σχεδόν οκτώ μήνες μετά.
Το τηλεφώνημά του, όμως, δεν αφορούσε την αλληλογραφία.
Αφορούσε κάτι πολύ πιο απλό:
- Πώς θα πάρει τα χρήματά του;
Για να πάει από τη Στεμνίτσα στη Δημητσάνα, χρειάζεται ταξί.
- 10 ευρώ για να πάει και 10 για να επιστρέψει.
Και επειδή το ΑΤΜ δεν του έδωσε ολόκληρο το ποσό που χρειαζόταν, θα πρέπει να ξανακάνει τη διαδρομή.
- Άλλα 20 ευρώ.
Και μερικές φορές, 60 ευρώ μόνο και μόνο για να αποκτήσει πρόσβαση στη δική του σύνταξη.
Ας σταθούμε λίγο εδώ.
Ένας άνθρωπος 92 ετών πληρώνει 60 ευρώ για να πάρει τα δικά του χρήματα.
Και γιατί συμβαίνει αυτό;
Γιατί στη Στεμνίτσα, σύμφωνα με την καταγγελία που μου έγινε,
- δεν υπάρχει πλέον τραπεζικό κατάστημα.
Το παλιό κατάστημα της Εμπορικής έκλεισε και δεν αντικαταστάθηκε.
- Δεν υπάρχει Ταχυδρομείο.
- Δεν υπάρχει ΚΕΠ.
Και έτσι ένας ιστορικός ορεινός οικισμός έχει μείνει χωρίς βασικές υπηρεσίες που για έναν ηλικιωμένο δεν είναι πολυτέλεια.
- Είναι ανάγκη.
Θα μου πει κάποιος:
«Υπάρχουν ηλεκτρονικές υπηρεσίες».
Ναι.
- Αλλά ένας ανήμπορος 92χρονος δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν χρήστης μιας εφαρμογής.
Και θα μου πει κάποιος άλλος:
«Υπάρχει ΑΤΜ στη Δημητσάνα».
Ναι.
- Ποιος όμως πληρώνει για να φτάσει εκεί;
Και ποιος πληρώνει όταν το ΑΤΜ δεν διαθέτει ολόκληρο το ποσό που χρειάζεται;
Αυτό είναι το πρόβλημα.
Γιατί η πρόσβαση στη σύνταξη δεν μπορεί να εξαρτάται από το αν ένας ηλικιωμένος έχει χρήματα για ταξί, αν μπορεί να μετακινηθεί και αν το ΑΤΜ έχει διαθέσιμα μετρητά.
Και η υπόθεση δεν αφορά μόνο έναν 92χρονο.
Αφορά όλους εκείνους που ζουν σε μικρούς και ορεινούς οικισμούς και βλέπουν, υπηρεσία την υπηρεσία, το κράτος να απομακρύνεται από την καθημερινότητά τους.
- Τράπεζες κλείνουν.
- Ταχυδρομεία κλείνουν.
- Δημόσιες υπηρεσίες συγκεντρώνονται αλλού.
Και στον ηλικιωμένο μένει η ίδια απάντηση:
«Πήγαινε μέχρι την επόμενη πόλη».
Μόνο που ένας 92χρονος δεν έχει τις ίδιες δυνατότητες με έναν 30χρονο.
Και τα 60 ευρώ δεν έχουν την ίδια αξία για όλους.
Εδώ η υπόθεση παύει να είναι απλώς διοικητική.
Γίνεται ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης και αξιοπρέπειας.
Μια Πολιτεία κρίνεται από το πώς στέκεται απέναντι στους πιο αδύναμους πολίτες της.
Και γι' αυτό η περίπτωση της Στεμνίτσας πρέπει να ανοίξει μια ευρύτερη συζήτηση:
- Πόσοι οικισμοί στην Ελλάδα έχουν μείνει χωρίς τραπεζική εξυπηρέτηση;
- Πόσοι χωρίς Ταχυδρομείο;
- Πόσοι χωρίς ΚΕΠ ή άλλη στοιχειώδη δημόσια υπηρεσία;
- Πόσοι ηλικιωμένοι πληρώνουν από την τσέπη τους για να εξυπηρετηθούν για πράγματα που κάποτε θεωρούνταν αυτονόητα;
Και κυρίως:
- Τι θα γίνει τώρα στη Στεμνίτσα;
Δεν ζητάμε προνόμιο.
Δεν ζητάμε χάρη.
Ζητάμε το αυτονόητο:
Να μπορεί ένας 92χρονος να πάρει τη σύνταξή του χωρίς να χρειάζεται να πληρώσει 60 ευρώ για να μετακινηθεί από χωριό σε χωριό.
Αυτό είναι το ελάχιστο που οφείλει μια οργανωμένη Πολιτεία στους πολίτες της.
Γιατί πίσω από τις τουριστικές εικόνες και τις μεγάλες κουβέντες για ανάπτυξη υπάρχουν άνθρωποι που ζουν εκεί όλο τον χρόνο.
Και αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορεί να είναι αόρατοι.
Σήμερα είναι ένας 92χρονος.
Αύριο μπορεί να είναι ο καθένας μας.
Και τότε ίσως καταλάβουμε πως το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι τα 60 ευρώ.
«Είναι η στιγμή που ένας άνθρωπος, αφού έζησε ολόκληρη τη ζωή του στον τόπο του, αισθάνεται ότι ο τόπος και η Πολιτεία τον έχουν ξεχάσει».
Αυτό δεν πρέπει να το αποδεχτούμε.
- Ούτε να το συνηθίσουμε.
Καληνύχτα Ελλάδα.
12/8/2026
Ν.Π.
Νίκος Πετρόπουλος
Δημοσίευση σχολίου