Πάσχα του Καλοκαιριού στα Λαγκάδια
Ο χαρακτηρισμός του Δεκαπενταύγουστου ως "Πάσχα του Καλοκαιριού", πέρα από τη θεολογική διάσταση, κρύβει και μια αντικειμενική αλήθεια. Τα χωριά γεμίζουν από κόσμο όπως το κανονικό Πάσχα, οι κάτοικοι και οι επισκέπτες ξεχνούν έστω για λίγο τα προβλήματά τους ενώ αποζητούν λίγες στιγμές χαλάρωσης και ανεμελιάς μαζί με συγγενείς και φίλους.
Η προσπάθεια των συλλόγων να δώσουν ξανά ζωή σε εγκαταλελειμμένα κτίρια, πρώην σχολεία κλπ., οργανώνοντας εκδηλώσεις για μικρούς και μεγάλους, είναι αξιέπαινη. Όμως, υπάρχει κάτι που θα πρέπει να προσέξουν: όταν διοργανώνεται μια εκδήλωση σε ένα χώρο που είναι παρατημένος όπως το πρώην Α' Δημοτικό Σχολείο Λαγκαδίων (οι τοίχοι φθαρμένοι, οι μοκέτες βρόμικες, τα βιβλία του Πνευματικού Κέντρου πεταμένα σε μια αίθουσα του πρώην σχολείου), πέρα από τις καλές προθέσεις που μπορεί να έχει ο σύλλογος, η εικόνα αυτή δε συνιστά διαφήμιση αλλά δυσφήμηση για το χωριό. Ιδίως για τους ξένους επισκέπτες. Πριν λοιπόν, ανοίξουμε ένα χώρο για μια εκδήλωση, θα πρέπει να έχουμε εξασφαλίσει ότι ο χώρος αυτός είναι προσεγμένος. Κι εδώ οι ευθύνες είναι πολύ συγκεκριμένες. Η δημοτική αρχή Γορτυνίας και το τοπικό συμβούλιο Λαγκαδίων δεν έχουν φροντίσει όσο θα έπρεπε ώστε τα δημοτικά κτίρια του χωριού να είναι σε καλή κατάσταση.
Το Πάσχα του Καλοκαιριού είναι η εποχή της τουριστικής κίνησης για τα χωριά. Συνηθίζω αυτές τις μέρες, εκτός από το να πίνω καφέ στην πλατεία, να πετάγομαι καμιά φορά τα πρωινά μέχρι το Δημαρχείο για να πω μια καλημέρα στους εργαζόμενους του δήμου. Μου κακοφάνηκε που είδα άδειο το γραφείο της Πολεοδομίας μετά τη λήξη των συμβάσεων των εργαζομένων, οι οποίοι βοήθησαν σημαντικά το δήμο όλους τους προηγούμενους μήνες. Όσα κεριά κι αν ανάψουμε στην Παναγία, δε θα μας βοηθήσει να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή εργασία. Για να το πετύχουμε αυτό, χρειάζεται αγώνας μαζί με εκείνους που θεωρούν την εργασία καθολικό δικαίωμα και όχι απλώς μια ευκαιρία χαρισμένη για μερικούς μήνες. Το κράτος (αυτό που έχουμε γνωρίσει μέχρι σήμερα με την εναλλαγή των αστικών κομμάτων στη διακυβέρνηση) δε θέλει οι εργαζόμενοι να έχουν μόνιμη δουλειά. Αντίθετα, τους θέλει πολιτικά εκμεταλλεύσιμους, μια ζωή δέσμιους της εργασιακής ανασφάλειας, να είναι ευχαριστημένοι με ένα οκτάμηνο ή ένα πρόγραμμα του ΟΑΕΔ (νυν ΔΥΠΑ) στο δήμο ή οπουδήποτε αλλού.
Τα μεγάλα προβλήματα παραμένουν άλυτα. Κι αυτό το διαπιστώνουμε καθημερινά στη Γορτυνία. Δείτε ακόμα ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, το οποίο δεν έχει τονιστεί ιδιαίτερα. Τα Λαγκάδια (και όχι μόνο), το χωριό των μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων, των ενοικιαζόμενων Airbnb που συνεχώς αυξάνουν σε αριθμό αλλά και των πολλών άδειων σπιτιών, δεν μπορεί να εξασφαλίσει δωρεάν διαμονή για τους εργαζόμενους που έρχονται από μακρινές περιοχές για να υπηρετήσουν στο δήμο. Τους αφήνει με το μόνιμο άγχος εάν θα μπορέσουν να βρουν στέγη την επόμενη χρονιά και με την αγωνία πόσο θα τους ζητήσουν για νοίκι. Ένα κράτος που θα νοιαζόταν πραγματικά για τους εργαζόμενους, δηλαδή ένα λαϊκό κράτος, θα κοίταζε πρωτίστως να ικανοποιήσει τέτοιου είδους ανάγκες ώστε η παραμονή στα χωριά να είναι όσο γίνεται λιγότερο κοστοβόρα, ιδίως για εκείνους που προσφέρουν καθημερινά τις υπηρεσίες τους στον τόπο μας. Κάτι τέτοιο όμως, δε συμβαίνει σήμερα με ευθύνη τόσο της κεντρικής όσο και της τοπικής διοίκησης.
Ένα ανησυχητικό καλοκαιρινό αεράκι ήταν αρκετό να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για ενδεχόμενες πυρκαγιές μεταβάλοντας παράλληλα το πρόγραμμα των εκδηλώσεων σε αρκετά χωριά της Γορτυνίας. Το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: τι μέτρα έχουμε λάβει για την πρόληψη των πυρκαγιών; Κοιτάζω το βουνό πάνω από το χωριό (το γνωστό "Γουρνοκάλυβο") και παρατηρώ ότι μέσα στην πυκνή βλάστηση έχουν φυτρώσει διάσπαρτες κολόνες του ΔΕΔΔΗΕ. Άραγε, έχουμε σκεφτεί ποτέ τι πρόκειται να συμβεί εάν πεταχτεί μια σπίθα από τις κολόνες και αρπάξει φωτιά το δάσος; Ας πάψουμε επιτέλους να παριστάνουμε τους Επιμηθείς κι ας λάβουμε τα αναγκαία μέτρα πριν να είναι πολύ αργά. Θα έπρεπε εδώ και πολλά χρόνια ή έστω από τον περασμένο χειμώνα να είχε φτιαχτεί μια μεγάλη αντιπυρική ζώνη από του Γούναρη μέχρι του Ράπη. Για να μην πούμε ότι θα έπρεπε υποχρεωτικά να είχαν υπογειοποιηθεί τα καλώδια. Το ίδιο θα έπρεπε να είχε γίνει περιμετρικά του χωριού και στον κάτω μαχαλά.
Εάν δε δείξουμε προνοητικότητα για ορισμένα σοβαρά ζητήματα που εμφανίζονται μπροστά στα μάτια μας, πολύ γρήγορα θα διογκωθούν και θα είναι δύσκολα διαχειρίσιμα. Παρόλα αυτά, το Πάσχα του Καλοκαιριού στα Λαγκάδια και σε όλα τα χωριά της επαρχίας είναι όμορφο και ξεχωριστό. Ας το ζήσουμε με τη δέουσα ευλάβεια και ξεγνοιασιά πριν επιστρέψουμε μετά το Δεκαπενταύγουστο στη δύσκολη καθημερινότητα.
Χρόνια πολλά.
Δρ. Βασίλης Σιοκορέλης
Σάββατο, 15/8/2026
(φωτογραφία: Stathis Kouris)
Δημοσίευση σχολίου