«Ένας καλοκαιρινός χορός με τη μνήμη»
Κάθε καλοκαίρι, τα πανηγύρια γεμίζουν τις πλατείες των χωριών με μουσικές, φωνές, χαρά και φαίνεται πως ο χρόνος κάνει για λίγο πίσω. Έτσι ζωντάνεψε και φέτος το γραφικό χωριό μου στις 22 Αυγούστου την παραμονή της εορτής της Απόδοσης της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Άρρηκτα συνδεδεμένες οι μνήμες μου με τον τόπο μου. Κι όσο περνούν τα χρόνια, εκείνες οι εικόνες, οι αναμνήσεις μοιάζουν να ξυπνούν ξανά μια, μια σαν να περίμεναν υπομονετικά τη στιγμή να επιστρέψουν. Κοιτάζοντας τους ανθρώπους να χορεύουν στον απόηχο της παραδοσιακής μουσικής , σκεφτόμουν πόσο μοιάζει αυτός ο κύκλος με τη ζωή μας. Άνθρωποι μπαίνουν στη ζωή μας, περπατούν για λίγο ή για πολλά χρόνια δίπλα μας και κάποια στιγμή απομακρύνονται. Άλλοι φεύγουν από επιλογή, άλλοι από τις συνθήκες της ζωής και κάποιοι, δυστυχώς, δεν μπορούν πια να επιστρέψουν.
Παρατηρώντας τα χέρια να ενώνονται στο χορό σκεφτόμουν πως δεν χορεύουμε μόνο όσοι είμαστε εκεί. Χορεύουν μαζί μας κι εκείνοι που έφυγαν. Οι άνθρωποι που αγαπήσαμε, οι άνθρωποι που μας σημάδεψαν, οι άνθρωποι που συνεχίζουν να ζουν μέσα στην καρδιά μας. Και κάπου ανάμεσά τους, μέσα σε έναν κύκλο που δεν έχει αρχή και τέλος, βρίσκεται ένα πρόσωπο, ένα χαμόγελο, μια φωνή, ένα χέρι που κάποτε κράτησα , του ΠΑΤΕΡΑ μου. Μπορεί να μην μπορώ πια να του κρατήσω το χέρι, μπορώ όμως να συνεχίσω να χορεύω μαζί του στο πανηγύρι του χωριού μου, μέσα από τη μνήμη. Ακούω ένα τραγούδι που αγαπούσε και οι αναμνήσεις επιστρέφουν ζωντανές. Θυμάμαι τη φωνή του, το χαμόγελό του και τον τρόπο που μας έμαθε να αγαπάμε τον τόπο μας. Τον φαντάζομαι ανάμεσα στους ανθρώπους και είναι σαν να επιστρέφει για λίγο μέσα από τις αναμνήσεις μου. Γιατί η αγάπη δεν τελειώνει με την απουσία. Αλλάζει μορφή και γίνεται μνήμη. Και όσο υπάρχει μνήμη, κανένας άνθρωπος που αγαπήσαμε δεν χάνεται πραγματικά.
Το πανηγύρι του χωριού μου δεν είναι πια μόνο μια γιορτή. Είναι μια συνάντηση με το παρελθόν και με τον πατέρα μου.
Έλενα Τριάντου
Δημοσίευση σχολίου