Υπάρχει μια στιγμή, κάπου στα τέλη Αυγούστου, που το καλοκαίρι αρχίζει να αποχαιρετά χωρίς να το λέει δυνατά.
Οι παραλίες είναι ακόμη εκεί. Ο ήλιος εξακολουθεί να καίει, τα βράδια παραμένουν γλυκά και στα χωριά ακούγεται ακόμη κανένα κλαρίνο από τα τελευταία πανηγύρια. Κι όμως, κάτι έχει αλλάξει. Το καλοκαίρι αρχίζει να μοιάζει με ανάμνηση πριν ακόμη τελειώσει.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο αλλά και το πιο παράξενο συναίσθημα του Αυγούστου.
Τα τελευταία μπάνια
Θυμόμαστε εκείνα τα μπάνια που ξεκινούσαν χωρίς πρόγραμμα.
«Πάμε θάλασσα;»
Μια ερώτηση ήταν αρκετή.
Μια πετσέτα στον ώμο, το μαγιό, λίγα πράγματα σε μια τσάντα και δρόμο για την παραλία. Ώρες κάτω από τον ήλιο, βουτιές, καρπούζι, παγωτό και εκείνη η αίσθηση πως η μέρα δεν τελειώνει ποτέ.
Μέχρι που έρχεται το τελευταίο μπάνιο.
Δεν το καταλαβαίνεις εκείνη τη στιγμή. Μπαίνεις στη θάλασσα όπως πάντα. Κολυμπάς, γελάς, κάθεσαι στην άμμο. Μόνο αργότερα συνειδητοποιείς ότι εκείνη η βουτιά ήταν ίσως η τελευταία του φετινού καλοκαιριού.
Τα πανηγύρια που κράτησαν μέχρι το πρωί
Και τι καλοκαίρι θα ήταν χωρίς πανηγύρια;
Πλατείες χωριών, πλαστικές καρέκλες, μεγάλα τραπέζια, φαγητό, κρασί, κλαρίνο και χορός μέχρι να αρχίσουν να φαίνονται τα πρώτα σημάδια της αυγής.
Τα πανηγύρια παραμένουν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κομμάτια του ελληνικού καλοκαιριού και τα τελευταία χρόνια φαίνεται πως προσελκύουν ξανά έντονα και νεότερες ηλικίες.
Κάθε πανηγύρι είχε τη δική του ιστορία.
Άλλο ξεκίνησε νωρίς και τελείωσε… ποτέ. Άλλο είχε «ένα ποτό και φύγαμε» και κατέληξε στις πέντε το πρωί. Κάποιος χόρεψε περισσότερο απ' όσο άντεχαν τα πόδια του και κάποιος άλλος υποσχέθηκε ότι «του χρόνου θα μάθει τα βήματα».
Και του χρόνου, φυσικά, θα τα ξαναπούμε.
Οι βραδιές στο μπαλκόνι
Και ύστερα ήταν εκείνες οι απλές βραδιές.
Χωρίς εισιτήριο. Χωρίς πρόγραμμα. Χωρίς να χρειάζεται να πάμε πουθενά.
Ένα μπαλκόνι, μια παρέα, ένα τραπέζι γεμάτο ποτήρια, λίγη μουσική από το κινητό και συζητήσεις που ξεκινούσαν στις δέκα και τελείωναν όταν κάποιος έλεγε:
«Παιδιά, ξημέρωσε σχεδόν».
Το μπαλκόνι το καλοκαίρι γίνεται κάτι σαν μικρή προσωπική πλατεία. Εκεί ειπώθηκαν σχέδια, όνειρα, έρωτες, παράπονα και εκείνο το περίφημο «από Σεπτέμβρη θα…».
Ο Σεπτέμβρης, βέβαια, έχει ακούσει πολλά.
Και τώρα τι;
Τώρα οι βαλίτσες επιστρέφουν στις ντουλάπες.
Τα μαγιό θα μείνουν λίγο ακόμη στην άκρη, περιμένοντας ίσως ένα τελευταίο Σαββατοκύριακο. Τα πανηγύρια λιγοστεύουν. Οι βραδιές μικραίνουν. Τα βράδια στο μπαλκόνι αποκτούν περισσότερη δροσιά και λιγότερη διάρκεια.
Και κάπου εκεί εμφανίζεται η γνώριμη μελαγχολία του τέλους του Αυγούστου. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί αισθάνονται αυτή τη μικρή στεναχώρια ενώ το καλοκαίρι δεν έχει ακόμη τελειώσει πραγματικά.
Ίσως γιατί δεν αποχαιρετάμε μόνο μια εποχή.
Αποχαιρετάμε την ανεμελιά της.
Αυτές τις ημέρες που δεν κοιτούσαμε τόσο συχνά το ρολόι. Τις νύχτες που μπορούσαμε να καθίσουμε λίγο παραπάνω. Τα μπάνια που δεν είχαν συγκεκριμένη ώρα επιστροφής. Τις παρέες που μαζεύονταν πιο εύκολα. Τα γέλια που ακούγονταν από τα ανοιχτά παράθυρα.
Ένα τελευταίο ποτήρι
Και κάπως έτσι, πριν κλείσει οριστικά η αυλαία του φετινού καλοκαιριού, αξίζει να σηκώσουμε ένα τελευταίο ποτήρι.
Όχι απαραίτητα σε κάποιο beach bar.
Μπορεί να είναι σε μια πλατεία, σε ένα χωριό, σε ένα μπαλκόνι ή δίπλα στη θάλασσα.
Ένα τελευταίο κοκτέιλ για τα μπάνια που κάναμε, για εκείνα που δεν προλάβαμε, για τα πανηγύρια που χορέψαμε, για τις νύχτες που δεν θέλαμε να τελειώσουν και για τις στιγμές που, χωρίς να το καταλάβουμε, έγιναν ήδη αναμνήσεις.
Γιατί το καλοκαίρι δεν τελειώνει όταν αλλάζει ο μήνας.
Τελειώνει όταν σταματάμε να το κουβαλάμε μέσα μας.
Και μέχρι τότε, ας πιούμε ένα τελευταίο κοκτέιλ. Με λίγο πάγο, πολλή νοσταλγία και την υπόσχεση ότι του χρόνου θα το ζήσουμε λίγο περισσότερο.
Καλό φθινόπωρο
Βάλια Αμπατζή δημοσιογράφος
Ιδιοκτήτρια Βόλτα στην Τρίπολη
Δημοσίευση σχολίου