ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΛΟΥΣΙΟ ΝΑ ΧΑΘΕΙ
Γιατί πίσω από μια κλειστή γέφυρα υπάρχει ένας ολόκληρος τόπος που κινδυνεύει να μείνει απομονωμένος
Υπάρχουν τόποι που δεν είναι απλώς σημεία στον χάρτη.
Είναι οι τόποι των παιδικών μας χρόνων. Είναι οι διαδρομές που κάναμε ξανά και ξανά, οι εικόνες που έχουν μείνει μέσα μας, οι άνθρωποι, η φύση, οι στιγμές που χωρίς να το καταλαβαίνουμε τότε, έγιναν κομμάτι της ζωής μας.
Ένας τέτοιος τόπος είναι ο Λούσιος, στο Ελληνικό Γορτυνίας.
Και σήμερα υπάρχει ένας πραγματικός φόβος: μήπως ένας τόπος που για εμάς ήταν πάντα ανοιχτός και ζωντανός, οδηγηθεί σιγά-σιγά στην απομόνωση.
Η γέφυρα παραμένει κλειστή. Οι συζητήσεις για την ασφάλειά της και για το αν μπορεί να υπάρξει μια νέα λύση πρόσβασης συνεχίζονται. Η Αρχαιολογική Υπηρεσία έχει τις δικές της ενστάσεις και τις δικές της αρμοδιότητες.
Και είναι απολύτως κατανοητό ότι η αρχαιολογική και φυσική κληρονομιά πρέπει να προστατευτεί.
Αλλά υπάρχει ένα ερώτημα που δεν μπορεί πλέον να μένει αναπάντητο:
Αν αυτή η λύση δεν μπορεί να γίνει, ποια είναι η λύση που μπορεί να γίνει;
Γιατί οι άνθρωποι της περιοχής δεν ζητούν το παράλογο.
Δεν ζητούν να καταστραφεί το τοπίο.�Δεν ζητούν να θυσιαστεί ένας αρχαιολογικός χώρος.�Δεν ζητούν μια πρόχειρη κατασκευή.
Ζητούν πρόσβαση. Ζητούν ασφάλεια. Ζητούν να μην εγκαταλειφθεί ένας ολόκληρος τόπος.
Αν η υπάρχουσα γέφυρα δεν μπορεί να ανοίξει, ας εξεταστεί σοβαρά μια άλλη λύση.
Αν χρειάζονται μελέτες, ας γίνουν.
Αν χρειάζεται συνεργασία υπηρεσιών, ας συνεργαστούν.
Αν χρειάζεται χρηματοδότηση, ας αναζητηθεί.
Αυτό που δεν μπορεί να συνεχιστεί είναι η αδράνεια.
Γιατί όσο περνάει ο χρόνος, δεν χάνεται μόνο η πρόσβαση.
Χάνεται σταδιακά και η σχέση των ανθρώπων με τον τόπο.
Και ένας τόπος που δεν μπορεί να προσεγγιστεί, να περπατηθεί, να γνωριστεί και να αγαπηθεί, αργά ή γρήγορα κινδυνεύει να γίνει απλώς μια ανάμνηση.
Κι αυτό θα ήταν πραγματικά κρίμα.
Γιατί ο Λούσιος δεν είναι μόνο για όσους μένουν εκεί.
Είναι ένας τόπος που μπορεί να προσελκύσει επισκέπτες, πεζοπόρους, οικογένειες, ανθρώπους που αγαπούν τη φύση και την ιστορία. Είναι μέρος μιας περιοχής με τεράστια φυσική και πολιτιστική αξία.
Δεν γίνεται να μιλάμε για ανάπτυξη της Γορτυνίας και την ίδια στιγμή να αφήνουμε τέτοιους τόπους χωρίς τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις πρόσβασης.
Και υπάρχει και κάτι ακόμη, ίσως το σημαντικότερο.
Όσοι μεγαλώσαμε με αυτά τα μέρη δεν θέλουμε να τα βλέπουμε να χάνονται λίγο λίγο.
Δεν θέλουμε κάποια στιγμή να κοιτάμε παλιές φωτογραφίες και να λέμε:
«Εδώ πηγαίναμε όταν ήμασταν παιδιά.»
Θέλουμε να συνεχίσουν να πηγαίνουν και τα παιδιά που μεγαλώνουν σήμερα.
Θέλουμε οι επόμενες γενιές να γνωρίσουν αυτό που γνωρίσαμε εμείς.
Να ακούσουν το νερό.
Να περπατήσουν στα μονοπάτια.
Να δουν από κοντά αυτό το μοναδικό τοπίο.
Να δημιουργήσουν τις δικές τους αναμνήσεις.
Γι' αυτό δεν πρέπει να ψάχνουμε ποιος φταίει. Πρέπει να ψάξουμε ποιος θα δώσει τη λύση.
Η Περιφέρεια, ο Δήμος, η Αρχαιολογική Υπηρεσία, οι αρμόδιες τεχνικές υπηρεσίες και κάθε φορέας που έχει λόγο και ευθύνη οφείλουν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι.
Να αφήσουν στην άκρη τις διαφωνίες.
Να εξετάσουν κάθε εναλλακτική.
Και να δώσουν στους κατοίκους μια συγκεκριμένη απάντηση και ένα συγκεκριμένο σχέδιο.
Γιατί ο χρόνος δεν είναι σύμμαχος.
Και δεν θέλω να περιμένουμε να συμβεί κάτι χειρότερο για να κινητοποιηθούμε.
Ο Λούσιος αξίζει να προστατευτεί, αλλά αξίζει και να παραμείνει ζωντανός.
Δεν χρειάζεται να διαλέξουμε ανάμεσα στην ιστορία και την πρόσβαση.
Μπορούμε —και οφείλουμε— να προστατεύσουμε την ιστορία, τη φύση και ταυτόχρονα να εξασφαλίσουμε έναν ασφαλή τρόπο για να συνεχίσουν οι άνθρωποι να έχουν πρόσβαση σε αυτόν τον τόπο.
Ας μην αφήσουμε τη γραφειοκρατία, την αδράνεια ή τις διαφωνίες να αποφασίσουν για το μέλλον του Λούσιου.
Γιατί κάποια πράγματα, όταν χαθούν, δεν αντικαθίστανται.
Και η μαγεία ενός τόπου που κουβαλά τις παιδικές μας αναμνήσεις είναι ένα από αυτά.
Ο Λούσιος δεν είναι απλώς μια γέφυρα.
Είναι η ιστορία μας, η φύση μας και ένα κομμάτι της ζωής μας.
Μην τον αφήσουμε να χαθεί.�Βρείτε λύση τώρα.
Δώρα Βασιλοπούλου
Δημοσίευση σχολίου