Το 2019, η σφήκα της καστανιάς είχε κυριολεκτικά κυριεύσει κάθε κορυφή, κάθε φύλλο, κάθε καστανεώνα του Πάρνωνα.
Όλα έδειχναν πως ήταν θέμα χρόνου να σβήσει για πάντα η καστανοκαλλιέργεια από τον τόπο μας.
Τότε πήραμε μια απόφαση: να πιέσουμε την Περιφέρεια ώστε να συνεχιστεί το πρόγραμμα εξαπόλυσης του ωφέλιμου εντόμου Torymus sinensis το οποίο είχε σταματήσει.
Δεν μείναμε όμως μόνο εκεί.
Βρήκαμε τον τρόπο και ξεκινήσαμε, ως Δήμος, τις δικές μας εξαπολύσεις, με στόχο την καλύτερη και ταχύτερη εγκατάσταση του ωφέλιμου οργανισμού στους καστανεώνες μας.
Τότε κάποιοι μας έλεγαν…«Με ζουζούνια ασχολείστε;»
Ίσως για κάποιους να ήταν απλώς… ζουζούνια.
Για εμάς όμως ήταν η προσπάθεια να κρατήσουμε ζωντανή μια καλλιέργεια που αποτελεί κομμάτι της ιστορίας, της οικονομίας και της ζωής του Πάρνωνα.
Και ο αγώνας δεν ήταν μόνο απέναντι στη σφήκα.
Ήταν και απέναντι στη μελάνωση της καστανιάς, όπου μαζί με τον κ. Διαμάντη προχωρήσαμε από τους πρώτους στην Ελλάδα σε θεραπεία των προσβεβλημένων δέντρων, προσπαθώντας να δώσουμε λύση σε ένα ακόμη μεγάλο πρόβλημα των καστανεώνων μας.
Παράλληλα, είχαμε τη χαρά και την τιμή να συνεργαστούμε με το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και τον κ. Περδίκη, μέσα από την παρακολούθηση των εχθρών της καστανιάς.
Μια συνεργασία που μας έδωσε κάτι ιδιαίτερα σημαντικό: γνώση και πραγματικά δεδομένα για τον τόπο μας.
Μάθαμε ποιοι εχθροί υπάρχουν στους καστανεώνες μας, πότε εμφανίζονται και πότε βρίσκονται σε έξαρση σε κάθε χωριό ξεχωριστά.
Έτσι, η φυτοπροστασία μπορεί να γίνεται πιο σωστά και πιο στοχευμένα με ολοκληρωμένη καταπολέμηση.
Όχι ψεκασμοί «στα τυφλά».
Όχι άσκοπες εφαρμογές.
Γιατί αυτό πιστεύαμε τότε και αυτό πιστεύουμε και σήμερα: η καστανιά του Πάρνωνα χρειάζεται επιστημονική γνώση, συνεργασία και συνεχή παρακολούθηση.
Ήταν και ένας διαρκής αγώνας στα Υπουργεία, διεκδικώντας στήριξη και λύσεις για τους παραγωγούς μας.
Και σήμερα μπορούμε να πούμε ότι ένα μεγάλο μέρος αυτών των προσπαθειών δικαιώθηκε.
Σήμερα, το 2026, κοιτάζοντας τα δέντρα και βλέποντας τη σφήκα να έχει ουσιαστικά εξαλειφθεί από τους καστανεώνες μας, τα συναισθήματα είναι δύσκολο να περιγραφούν.
Μαζεύοντας τα πρώτα κάστανα της χρονιάς, δεν μπορούσα παρά να σκεφτώ όλους εκείνους τους ανθρώπους που δώσαμε μαζί έναν αγώνα τα προηγούμενα χρόνια, για να παραμείνει αυτή η καλλιέργεια ζωντανή.
Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσοι πίστεψαν σε αυτές τις ιδέες και στάθηκαν δίπλα μας.
Στον Δήμαρχο.
Στους Προέδρους των Κοινοτήτων του Πάρνωνα.
Στον Πρόεδρο του Αγροτικού Συλλόγου.
Στους παραγωγούς μας.
Στους επιστήμονες και τους ανθρώπους των Πανεπιστημίων που συνεργάστηκαν μαζί μας.
Την ΔΑΟΚ Αρκαδίας.
Και πάνω απ’ όλα στους ανθρώπους που δεν εγκατέλειψαν τους καστανεώνες τους όταν όλα έμοιαζαν δύσκολα.
Η ανάγκη να κάνω αυτή την ανασκόπηση ήρθε σήμερα, όταν είδα τα δικά μου δέντρα. Δέντρα που για χρόνια «πάλεψαν» να επιβιώσουν.
Και σήμερα, μέσα στις πληγές των κορμών τους, βλέπεις νέο ιστό να δημιουργείται. Βλέπεις ζωή. Βλέπεις ότι το δέντρο δεν παραδόθηκε.
Κάπως έτσι νιώθω κι εγώ.
Γιατί για εμάς τα κάστανα δεν είναι απλώς ένα προϊόν.
Ο Πάρνωνας μας ανέθρεψε.
Από αυτά τα δέντρα κατάφεραν οι γονείς μας να μεγαλώσουν τις οικογένειές τους.
Από αυτή την καλλιέργεια κατάφεραν να μας σπουδάσουν.
Μας έμαθαν την αξία της δουλειάς, της επιμονής και του να μην εγκαταλείπεις τον τόπο σου.
Γι’ αυτό και σήμερα, βλέποντας ξανά τον Πάρνωνα να δίνει καρπό, νιώθω πρώτα απ’ όλα περηφάνια και συγκίνηση.
Γιατί τελικά, κάποιες φορές, αυτά που κάποιοι αποκαλούν «ζουζούνια» είναι πολύ περισσότερα. Είναι η προσπάθεια ενός ολόκληρου τόπου να μην σβήσει.
Δημοσίευση σχολίου