Τρίπολις Cultured: Όταν οι προσωπικές φιλοδοξίες μπαίνουν πάνω από τη μουσική και την ιστορία ενός συλλόγου

Ποιος αποφασίζει ποιος έχει θέση σε έναν  μουσικό σύλλογο; Εκείνος που γνωρίζει τη μουσική ή εκείνος που κρατά τα κλειδιά της "διοίκησης"; Ένα ερώτημα που ανοίγει τη συζήτηση για τον ρόλο της μουσικής γνώσης, της αξιοκρατίας και των προσωπικών παρεμβάσεων σε συλλογικούς φορείς

Η συμμετοχή σε έναν μουσικό σύλλογο θα έπρεπε να έχει ως κοινό σημείο αναφοράς την αγάπη για τη μουσική, τη διάθεση για προσφορά και τον σεβασμό. Όταν, όμως, η απόφαση για το ποιος μπορεί να συμμετέχει και ποιος όχι λαμβάνεται από ανθρώπους χωρίς μουσική κατάρτιση, παρακάμπτοντας τον ίδιο τον μουσικό επικεφαλής, τότε γεννιούνται εύλογα ερωτήματα.

Η μουσική δεν είναι πεδίο προσωπικών ανταγωνισμών ούτε χώρος για να επιβεβαιώνει κανείς την εξουσία του. Απαιτεί γνώση, συνεργασία, πειθαρχία και κυρίως σεβασμό σε εκείνους που έχουν την ευθύνη του καλλιτεχνικού αποτελέσματος.

Ο μουσικός επικεφαλής είναι εκείνος που γνωρίζει τις ανάγκες του συνόλου, τις δυνατότητες των μελών, τις απαιτήσεις του ρεπερτορίου και τις ισορροπίες που χρειάζεται μια ομάδα για να λειτουργήσει. Αυτό δεν σημαίνει ότι η διοίκηση ενός συλλόγου δεν έχει αρμοδιότητες ή ότι δεν πρέπει να υπάρχουν κανόνες. Σημαίνει, όμως, ότι οι ρόλοι πρέπει να είναι ξεκάθαροι και οι αποφάσεις να λαμβάνονται με διαφάνεια, βάσει συγκεκριμένων κριτηρίων και όχι προσωπικών συμπαθειών ή αντιπαθειών.

Όταν, αντίθετα, δημιουργούνται κλειστές παρέες, άτυπα «γκέτο» και μηχανισμοί αποκλεισμού, ο σύλλογος κινδυνεύει να χάσει τον πραγματικό του σκοπό. Η θέση του καθενός δεν θα πρέπει να εξαρτάται από το αν είναι αρεστός σε συγκεκριμένα πρόσωπα, αλλά από σαφείς κανόνες, τη διάθεση συμμετοχής και τις ανάγκες του συνόλου.

Οι ιστορικοί σύλλογοι δεν είναι προσωπικά φέουδα κανενός. Ανήκουν στην ιστορία τους, στα μέλη τους και στην κοινωνία που τους στηρίζει. Δεν δημιουργήθηκαν για να εξυπηρετούν εγωισμούς, να αναπαράγουν αντιπαλότητες ή να δίνουν σε οποιονδήποτε την αίσθηση ότι μπορεί να αποφασίζει αυθαίρετα για τους άλλους.

Η διοίκηση έχει τον δικό της θεσμικό ρόλο, όπως και ο μουσικός επικεφαλής τον δικό του καλλιτεχνικό. Η συνεργασία τους, με ξεκάθαρες αρμοδιότητες και αμοιβαίο σεβασμό, είναι βασική προϋπόθεση για την υγιή λειτουργία ενός μουσικού συνόλου.

Και κάτι ακόμη: η έλλειψη μουσικών σπουδών δεν αποτελεί από μόνη της μειονέκτημα για κάποιον που συμμετέχει στη διοίκηση ενός συλλόγου. Το πρόβλημα αρχίζει όταν κάποιος αγνοεί τα όρια του ρόλου του, υποκαθιστά την καλλιτεχνική κρίση με προσωπικές επιλογές και αντιμετωπίζει τον σύλλογο σαν να του ανήκει.

Γιατί η πραγματική διοίκηση δεν φαίνεται από το πόσους μπορεί να αποκλείσει κάποιος, αλλά από το πόσους μπορεί να ενώσει γύρω από έναν κοινό σκοπό.

Και ομως συμβαίνει στην Τρίπολη...Πολύ γνωστό πρόσωπο αποφασίζει χωρίς να έχει οποιοδήποτε μουσικό υπόβαθρο ποια άτομα είναι ικανά να μπουν σε μια ομάδα μόνο και μόνο επειδή έχει χρόνια σε ομάδες και απορρίπτει κάθε νέο άτομο που θέλει να ενταχθεί σε αυτές, βάζοντας μπροστά ως δικαιολογία " ο μαέστρος είπε δεν κανεις "Πρόσφατα  φίλες μου προσπάθησαν να ενταχθούν κάπου χωρίς μουσική κατάρτιση αλλά θέλοντας να προσπαθήσουν όπως κάνουν πολλοί στην Τρίπολη και άκουσαν το Φύγε δεν κάνεις στην παρεούλα μας. βέβαια βρήκαν αλλού που έγιναν αμέσως αποδεκτές. Είναι να απορείς πως ένας άνθρωπος χωρίς μουσική κατάρτιση (κακοφωνιξ κατ εμένα) επειδή έχει χρόνια σε μια ομάδα μπορεί χειριστικα να ελέγχει μαέστρο και να αποφασίζει ποιους θέλει και ποιους όχι 

Επιση Ένας ιστορικός μουσικός σύλλογος αξίζει να ανοίγει τις πόρτες του σε ανθρώπους που αγαπούν τη μουσική και θέλουν να προσφέρουν. Χρειάζεται κανόνες, αξιοκρατία και λογοδοσία — όχι κλειστές ομάδες, προσωπικές αντιπαραθέσεις και αποφάσεις που γεννούν περισσότερα ερωτήματα από όσα λύνουν.

Φύγαμε από ιστορικούς συλλόγους μόνο και μόνο επειδή έχουν ακατάλληλα άτομα και είναι πλέον το γκέτο τους 

Στο τέλος, τα πρόσωπα αλλάζουν. Οι διοικήσεις ανανεώνονται. Οι προσωπικές φιλοδοξίες κάποτε ξεθωριάζουν. Η ιστορία, όμως, ενός συλλόγου παραμένει(αν και ο ίδιος θα την πατώσει προσεχώς στο άμεσο μέλλον). Και το ζητούμενο είναι να παραδοθεί στην επόμενη γενιά πιο δυνατή, όχι μικρότερη και πιο κλειστή.

Βάλια Αμπατζή δημοσιογράφος 

(Παιδί μουσικής οικογένειας

Ερασιτέχνης μουσικός πιάνο, saxophone alto,

Πρώην χορωδός παιδικής και μεικτής χορωδίας,

Πρώην μουσικός στην Φιλαρμονική Τρίπολης 

Πρώην μαθήτρια ωδείου Καρκουλη Κατραλη)