Μόνοι Ανάμεσά μας: Το Αθέατο Πρόσωπο της Μοναξιάς

  

«Δεν φοβήθηκα ποτέ τα χρόνια που περνούν. Φοβήθηκα μόνο τη σιωπή που τα συνοδεύει.

Η μοναξιά δεν είναι ο θόρυβος που λείπει. Είναι οι φωνές που θυμάμαι. Κάποτε το σπίτι μου ήταν γεμάτο βήματα, γέλια, μικρές φωνές που ζητούσαν βοήθεια ή μια αγκαλιά. Τώρα, μόνο η σιωπή.

Ξυπνάω νωρίς από συνήθεια. Ετοιμάζω καφέ και το ρολόι ακούγεται πιο δυνατά από ποτέ .Κάθομαι στο τραπέζι απέναντι από την άδεια καρέκλα. Εκεί καθόταν η γυναίκα μου. Μιλάω καμιά φορά δυνατά, σαν να είναι ακόμα εδώ. Ίσως για να ξεγελάσω τη μοναξιά . Το σπίτι άλλαξε. Τα αντικείμενα έμειναν στη θέση τους, αλλά έχασαν τη ζωντάνια τους. Το ραδιόφωνο παίζει χαμηλά για να σπάει τη σιωπή, όμως δεν αντικαθιστά μια ανθρώπινη φωνή. Υπάρχουν μέρες που δεν ανταλλάσσω ούτε μια κουβέντα με άλλον άνθρωπο. Και τότε σκέφτομαι πόσο παράξενο είναι να ζεις σε μια πόλη γεμάτη κόσμο και να νιώθεις τόσο μόνος.

Έχω παιδιά και εγγόνια. Τα παιδιά μου με αγαπούν, το ξέρω . Όμως οι ζωές τους τρέχουν γρήγορα, κι εγώ έμεινα να περπατώ πιο αργά.

Βγαίνω καμιά φορά στο παγκάκι της γειτονιάς. Παρατηρώ τον κόσμο να περνά. Νέοι άνθρωποι με ακουστικά, βιαστικά βήματα, μάτια κολλημένα σε μια οθόνη. Σκέφτομαι πόσα θα μπορούσα να τους πω, πόσες ιστορίες κουβαλώ μέσα μου. Μα σπάνια κάποιος σταματά να ρωτήσει.

Νιώθω αόρατος. Σαν να έχω περάσει σε μια άκρη της ζωής, σαν να έχω αποσυρθεί από τη ζωή πριν ακόμη τελειώσει. Κι όμως, μέσα μου υπάρχω ακόμη ο ίδιος άνθρωπος. Με αναμνήσεις, με χιούμορ, με ανάγκη για αγάπη. Αν είχα μια ευχή, θα ήταν απλή. Λίγη συντροφιά, λίγη παρουσία, να νιώσω πως κάποιος έχει χρόνο για μένα. Δεν φοβάμαι τόσο το τέλος , όσο το να περάσουν οι μέρες χωρίς να έχω μοιραστεί τη ζωή μου με κανέναν.» >>

Μαρτυρία κος Παναγιώτης Γ.

Η μοναξιά στην Τρίτη ηλικία δεν είναι κραυγή, είναι ψίθυρος. Δεν φαίνεται εύκολα, αλλά υπάρχει. Αυτό που χρειάζονται περισσότερο οι ηλικιωμένοι δεν είναι μεγάλα λόγια ούτε εντυπωσιακές πράξεις. Είναι η ζεστασιά της ανθρώπινης παρουσίας και η αληθινή συντροφιά. Ένα χέρι που κρατά το δικό τους, ένα βλέμμα που δείχνει ενδιαφέρον, λίγος χρόνος αφιερωμένος αποκλειστικά σε εκείνους μπορούν να απαλύνουν τη μοναξιά και να γεμίσουν την καρδιά τους ελπίδα. Ας τους προσφέρουμε, λοιπόν, αγάπη, σεβασμό και ουσιαστική παρουσία γιατί δίνοντας ζεστασιά και συντροφιά στους ηλικιωμένους, κάνουμε τον κόσμο πιο ανθρώπινο για όλους μας

Έλενα Τριάντου-Κοινωνική Λειτουργός